เรานั่งอยู่ฝั่งคนต่างชาติ
เป็นโซนที่วุ่นวายที่สุด
เดี๋ยวฝรั่งคนนั้นจะตั้งกล้องใหญ่
คนนี้จะลุกขึ้นมาถ่ายรูป คนโน้นไปยืนกลางย้ายขาตั้งกล้อง คนนี้บอกให้คนโน้นขยับ ย้ายไปย้ายมา

มีคณะทัวร์จีนมา จู่ๆจะยืนตรงกลางเลย
เซลฟี่ สลับไปมาจนตำรวจมาขอให้ย้ายที่

ฝรั่งใส่ชุดประจำชาติภูฏาน แดดร้อน ชีเลยถอดเสื้อคลุม เห็นแต่เสื้อกล้ามกับผ้าถุง

ผู้หญิงอินเดีย ลุกขึ้นตะกายเรียกเพื่อนมาถ่ายรูปกันเร็วๆ ข้ามเส้นที่ตำรวจกัน

…ในขณะที่คนท้องถิ่น นั่งดู ตากแดดร้อนอย่างสงบ …

ฉันนั่งผิดฝั่งจริงๆ

แต่ใครๆก็อยากถ่ายรูป
มันสวยจริงๆนะ…

…
คณะเรามากันสองสาย แกลง และ กทม.แต่เป็นคนชอบออกกำลังกาย เลยทำให้เรื่องที่คุยกันสนุกสนานไปในระหว่างทาง
ทำให้ฉันนึกถึง “เม็ดเหงื่อ “ก่อนอย่างอื่น ประสาคนขี้เกียจเอ็กเซอร์ไซส์

การเดินขึ้นวัดทักซังเลยเป็นเรื่องง่ายสำหรับคณะนี้ ทั้งคุณอัง เจ้าแม่กลางแกลง สปอตคลับ ฟิตเนสที่ดีที่สุดใน อ.แกลง พร้อมกับ คุณกั๊กและเจ๊ติ๊ดที่พาแม่ไปเที่ยว

คุณแม่อายุ 68 ขึ้นถึงวัดทักซังก่อนใคร

อีกกรุ๊ป อ.สาโรจน์จากเอแบค พร้อมคุณอ้อ นำทีม มีคนถ่ายรูปสวยอย่างคุณใหม่ และ น้องเป่ยฟาง อายุ 8 ขวบ เป็นลิงน้อยผู้น่ารัก แสนฉลาด มาเป็นขวัญใจคณะ

คุณสุพจน์ เขยเกี๊ยวปลานายเคี้ยม รั้งท้าย
คอยปิดกรุ๊ปดูแลทุกคน
คณะนี้ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน
ลงจากวัดทักซัง อาบน้ำหินร้อนแล้วยิงธนู ต่อด้วยช็อปปิ้ง กลับโรงแรม

กลางคืน เปิดวงจิบไวน์ ไปพร้อมเอ็กเซอร์ไซส์ไป อ.สาโรจน์ เป็นโคชชีวิต เปิดประสบการณ์สอนน้อง ให้พวกเรา เราคุยกันจนเจ้าหน้าที่โรงแรมจะปิดห้องไล่ขึ้นไปนอน เลยแล้วเลิกกันมิเช่นนั้น ราตรีนี้คงยาวไกล

มิตรภาพ เกิดจากการเดินทาง

ครั้งนี้เป็นการเดินทางสู่ภูฐานในรอบที่ 5 ในปีนี้ของฉัน หลังจากไปๆมาๆ เกือบยี่สิบครั้ง

ปริมาณไม่ได้สะท้อนคุณภาพ…
ความรู้สึกผิดที่ให้บริการลูกค้าไม่ได้ดั่งใจยังกลับมาสะท้อนอยู่ในใจ ความน่าอายในการบริการที่เราไม่สามารถแก้ไขได้ทันท่วงทียังคาใจ แต่กระไรเลยที่จะติดยึดความรู้สึกนี้ สู้แก้ไข และจำเรื่องดีดีกว่า

อย่างน้อย ก็ทำให้ คุณแม่ ที่ไม่เคยอยากไปไหนเลย ไปเที่ยวอย่างมีความสุขกลับมา…

ไม่สำคัญว่าจะไปที่ไหน

สำคัญว่าเราไปกับใครมากกว่า

ขอขอบคุณ ผู้ร่วมเดินทางทุกท่าน

Bhutan Only